Post Description

Zondag 2 oktober 2011

Presentator ds. Wigle Tamboer ontmoet Krijn de Jong. Een man die op Urk woont, maar zijn hart heeft verpand aan Amsterdam. Hij werkte jarenlang in de verslavingsopvang bij Tot Heil des Volks en is hier nog steeds actief als adviseur.
Ook is hij de bedenker van de 'wandelende tak', een stichting die verschillende wandelingen en fietstochten door Amsterdam organiseert. Krijn en ds. Tamboer lopen een wandeling die start bij het Centraal Station. Al lopend komen ze in de schaduw van De Dokwerker een vrijwel onbekend, maar heel bijzonder beeld tegen.

Ds. Wigle Tamboer schrijft: Krijn de Jong - hoop, geduld en volharding

We ontmoetten elkaar voor het Centraal Station van Amsterdam. Het is een regenachtige dag met af en toe een opklaring en een zonnestraal. Krijn de Jong is duidelijk uitgegaan van alleen maar zon. Hij heeft niets bij zich tegen de regen - geen jas, geen paraplu - en loopt op open sandalen.

Daarin zag ik direct al een mooie karaktertrek van Krijn. In het Amsterdam waar hij tot zijn pensioen werkzaam was, kwam hij veel nare dingen tegen. Maar altijd zag hij ergens het positieve. Het kon nog zo donker, koud en kil zijn of Krijn zag ergens wel een zonnestraal, een teken van hoop.

Die levensinstelling was onontbeerlijk in de verslavingszorg waarin hij samen met zijn vrouw Trijntje jarenlang actief was. Hun werkterrein was hartje Amsterdam en deel van het mooie werk van de Vereniging tot Heils des Volks. Met hun gezin woonden ze boven het opvangcentrum en trokken dus 24 uur per dag op met verslaafden. Hij kan er niet alleen boeiend, maar ook bewogen over vertellen.

Wat me treft in het verhaal van Krijn is dat geen enkel mens mag worden opgegeven - wie deze ook is, hoe ver deze ook gevallen is, hoe vaak deze ook teleurstelt. Krijn: "Zelfs waar het ontzettend fout ging met mensen, wilde ik niet opgeven maar hield ik me vast aan hoop, geduld en volharding."

Daarbij ging het niet alleen om de ander, maar ook om Krijn zelf, zo bekende hij. "In het falen van de ander, herkende ik ook mijn eigen falen. Dat maakte me mild en zorgde er voor dat ik mensen niet snel wilde veroordelen."

Krijn is een verteller van het verhaal achter het verhaal. In alle openheid gunde hij me niet alleen een kijkje in het hart van Amsterdam, maar ook in zijn eigen hart. Dat maakt hem geknipt voor het werk wat hij sinds zijn pensionering doet: mensen rondleiden in Amsterdam en hen met een bewogen hart anders doen kijken naar de stad die hem zo dierbaar is.

Kijk en luister naar een man die ook na zijn pensionering nog steeds een man met een missie is.


Zondag 9 oktober 2011

''t Leven is goed in 't Brabantse land' zegt een bekend liedje. Maar voor Pim de Jong die op twaalfjarige leeftijd met zijn broer en ouders naar Dongen verhuist, gaat dit niet op. Hij wordt gepest op school. De zwaarmoedige tiener loopt rond met zelfmoordgedachten en verlaat uiteindelijk de middelbare school zonder diploma.
Na een aantal jaren neemt zijn leven toch een wending, als hij zijn buurvrouw Karin leert kennen. Ze krijgen een relatie en Pim voelt zich gelukkig, maar na een aantal jaren komen zijn depressieve gevoelens in verhevigde vorm weer boven. Zijn depressies zijn zelfs zo ernstig dat hij besluit een einde aan zijn leven te maken.
Op een nacht zondert hij zich af in een kamertje in huis, waar hij probeert met een mes in zijn hart te steken. Toch hield iets hem tegen om helemaal door te gaan. Pim wordt daarna verplicht opgenomen in een psychiatrische kliniek en belandt - niet voor het laatst - in een isoleercel. Hij wordt 100% afgekeurd en werken zit er dus niet meer in voor Pim.
Op een bepaald moment komen Pim en Karin in contact met een lokale dominee, die hen verwijst naar een Alpha-cursus. Daar komen ze beiden tot geloof.
Inmiddels is Pim weer parttime aan het werk als taxichauffeur en is zijn leven compleet veranderd. Hij heeft geen psychische klachten meer en gaat 'pil-vrij' door het leven. Pim en Karin vertellen deze wonderlijke weg die God met hen ging en gaat aan ds. Arie van der Veer.
De gesprekken en meditatie worden afgewisseld met koor- en samenzang.

Ds. Van der Veer schrijft: Het echte leven.

We willen allemaal van het leven genieten. Maar soms lukt dat gewoon niet. Mensen kunnen je het leven onmogelijk maken. Tegenslagen kunnen je verlammen. Depressies verhinderen je gewoon om de mooie dingen van het leven te zien. Je hebt er helemaal geen oog voor.

Pim de Jong, de gast in de komende uitzending van NZOZ was jarenlang depressief. Na verschillende opnames op een psychiatrische ziekenhuis werd hij volledig afgekeurd en zat hij hele dagen thuis achter de gesloten lamellen, achterdochtig en bang. Hij was helemaal afhankelijk van Karin, zijn vrouw, die hem niet laat vallen en die (tegen beter weten in) hoopt dat het goed met hem komt.

Pim had met niemand meer contact. Thuis keek hij naar horror- en sciencefictionfilms, slikte antidepressiva en vluchtte in drank. Als zijn vrouw 's avonds na haar werk naar huis fietste, leefde elke dag de vraag hoe zij haar man nu zou aantreffen?

De Pim van nu is een totaal ander mens geworden. De man die vroeger alle contacten uit de weg ging is nu altijd bereid tot een goed gesprek. Pim is een open, intelligente, attente en communicatieve veertiger geworden.Je kunt je niet voorstellen, dat hij jarenlang door angst- en dwanggedachtes werd beheerst, want hij komt heel relaxed over.

Ik ging met hem praten over het geheim van deze verandering.
Er is veel gebeurd met Pim. En in dat alles speelde het leren kennen van Jezus een centrale rol.

Kijk en luister.