Post Description

Zondag 3 oktober 2010

Ds. Arie van der Veer gaat op bezoek bij Erwin en Marleen Hout. Op 19-jarige leeftijd hoort Erwin dat hij door een hoge dwarslaesie nooit meer zal kunnen lopen. Hoewel zijn wereld op dat moment instort, grijpt hij zich vast aan de woorden van God, dat Hij bij hem zou zijn, en met hem mee zal gaan in zijn leven.
Ds. Arie van der Veer heeft een indringend gesprek met Erwin en Marleen: Hoe bestaat het, dat Marleen koos voor een man in een rolstoel? Kan Erwin dat vertrouwen op God wel altijd blijven vasthouden? En hoe redden ze het met hun kinderen, drie vrolijke, beweeglijke meiden.
Marleen laat ds. Van der Veer zien dat ze zelfs ook nog ruimte heeft voor een eigen carrière als verpleeghuisarts en Erwin neemt hem mee naar de plek waar het allemaal gebeurde. Daar staat de wereld opnieuw even stil.
Ds. Arie van der Veer houdt verder de meditatie afgewisseld met koor- en samenzang.

Ds. Van der Veer schrijft:
Een heel bijzonder gezin

Hij was negentien jaar. In de kracht van zijn leven. Eerstejaars student. Op een warme zomerdag brak hij bij het zwemmen zijn nek. Uitslag: een hoge dwarslaesie. Edwin Hout zou nooit meer kunnen lopen. 

Het is nu achttien jaar later. Edwin heeft bij heel veel dingen hulp nodig. Hij moet elke dag door anderen naar bed worden gebracht. Elke morgen komt er iemand die hem uit bed haalt, wast en aankleedt. Aan tafel kan hij zijn thee en koffie niet alleen drinken. Elk stukje brood en elke hap eten moet hem worden aangereikt.

Mensen zouden denken hier te maken te hebben met een zielig hoopje mens, met een jonge man, die al zijn plannen door zo'n ernstig ongeluk moest laten varen. Niets is minder waar. Edwin heeft zijn studie afgemaakt. Hij is nu directeur marketing van een bedrijf. Edwin is ook getrouwd. Hij en Marleen hebben drie prachtige dochters.

Edwin en Marleen leiden overdag hun eigen leven. Marleen is arts maar zij is niet de verpleegster van Edwin. Ze is volop zijn vrouw en de trotse moeder van Hannah, Loïs en Elisa. Samen hebben ze een huis dat op alle mogelijke manieren is aangepast. Maar als je het niet weet, zie je het niet. 

Een gelukkig gezin. Mensen die overdag hard werken, maar ook met elkaar met vakantie gaan. Geen gehandicapt gezin. Wel een gezin dat veel hulp nodig heeft. En dat krijgen zij. Van hun familie, van mensen, maar bovenal van hun God.

Een boeiende uitzending.


Zondag 10 oktober 2010

Ds. Arie van der Veer is op bezoek bij Martine Vonk in het kader van Micha Zondag, een dag waarop christenen wereldwijd stilstaan bij de strijd tegen armoede en de strijd voor een rechtvaardige wereld.
Martine wil ons graag bewust maken van het feit dat wij als gewone consumenten wel degelijk iets aan de armoede in de wereld kunnen doen. Ze neemt ds. Arie mee naar een supermarkt, waar zij laat zien hoe je bij het boodschappen doen al een verschil kunt maken.
Ds. Arie van der Veer houdt verder de meditatie afgewisseld met koor- en samenzang.

Ds. Van der Veer schrijft:
Het mooiste plekje van Nederland

Zo zullen Klaas Hemke en zijn vrouw Martine hun boomgaard noemen. Het is eigenlijk nog een boomgaard in opkomst. De bomen die zij gepoot hebben zijn allemaal nog jong. Klaas Hemke en Martine hopen dat ze mogen meemaken dat ze ooit in de schaduw er van kunnen zitten.

Het is niet zomaar een boomgaard. De bomen die geplant zijn, zijn oude appelrassen. In de boomgaard heeft Klaas Hemke een poel gegraven. Hij heeft wilde bramen gepoot. Langs de sloot die langs de boomgaard loopt, staan prachtige wilgenbomen. In de sloot zie je een eendenkorf. In de wilgen een kast voor steenuilen. In een andere hoek is een hoop gemaakt om aan de ringslangen een warm verblijf te bieden. Je hoort de kikkers kwaken. Klaas Hemke vertelde met trots dat dit voorjaar een patrijs in de boomgaard had gebroed.

Een klein paradijsje midden in de Alblasserwaard.

Het is een perfecte weergave van het verlangen dat dit echtpaar heeft: we moeten terug naar de natuur. We moeten weer leren ontdekken hoe mooi de schepping van God is.

Martine Vonk bracht mij daar om met mij te praten over de zorg om het milieu, de strijd tegen onrecht en uitbuiting in deze wereld, over de kloof tussen arm en rijk.

De boomgaard doet je die chaotische wereld even vergeten.
Het kan dus ook anders.