Post Description

2f68e9c5f6600311665a82c98d25bd4d

Het is gaaf dat bands als Genesis, Yes en Pink Floyd keer op keer muzikanten inspireren om muziek te maken; muzikanten die invloeden van deze bands gebruiken, maar daarnaast ook op zoek gaan naar een eigen geluid. Je hebt ook bands die eigen nummers maken, maar het patroon van de muziek van hun helden minutieus volgen.

In deze laatste categorie vallen helaas nogal wat bands. Als je kijkt naar Pink Floyd-volgers dan moet ik denken aan bands als Cosmos en Freedom To Glide. Deze eerste band kopieert schaamteloos en de tweede genoemde doet een serieuze poging om er een eigen draai aan te geven. Ergens daar tussenin zit dit uit Canada afkomstige Innerspace. Alles op dit debuutalbum klinkt, ruikt en smaakt naar Pink Floyd.

De stem van Phil Burton en het gitaargeluid van Simon Arsenault lijken sterk op die van David Gilmour. Maar ook de hele opbouw van de nummers is zoals we kennen van Floyd. Neem een nummer als Mister Mayor. Het hele nummer is zo Floyd dat het lachwekkend wordt. De overgangen zijn zo onwijs voorspelbaar. Sfeervolle intro? Check. Ruig stemgeluid? Check. Bruggetje met sfeervol toetsengeluid? Check. Overgang naar de akoestische gitaar? Geregeld. Felle gitaarsolo? Check.
maar hou je een beetje van pink floyd en ben je niet zo kritisch  zou ik hem mee pakken

Intro (1:31) 
Land of Hope (3:25) 
Wild Flower (11:45) 
Mister Mayor (7:41) 
Old Wreck (5:23) 
Slippery Case - Part I (8:23) 
Slippery Case - Part II (5:57) 
Jack (4:11) 
On a Ride (2:14) 
Land of Reason (4:30)