Post Description

Op bluestownmusic.nl stond:

Loom en langzaam fluisterspreektzingt Joe Edwards vlakbij je oor over Beth. Zo begint het prachtige album ‘Keep On Running’ (nee, geen cover van de Spencer Davisgroup) van Joe Edwards. Nee, ook niet de assistent-coach van Arsenal, maar een jonge, heerlijk eigenwijze en eigenzinnige Schotse muzikant. Hij wist dat je, als je een perfect klinkend, sfeervol, ingetogen, (semi)akoestische roots/Americana/folk/blues debuutalbum wil maken, het beste naar Nashville kunt gaan. Nee, niet naar de obligate studio’s en producers voor gelikte, commerciële, country, maar naar de Henhouse Studio van Canadees Steve Dawson, eigenaar van het label Black Hen Music.

Deze producer/muzikant heeft in de loop der jaren kans gezien een heel eigen studioklank te ontwikkelen. Tientallen muzikanten hebben vele tientallen albums (meer dan 80!) bij en met hem opgenomen. Bij beluistering van die albums hoor je vrijwel onmiddellijk Dawson’s ‘signature’, zijn muzikale handtekening. Enkele namen? Jim Byrnes, Kelly Joe Phelps, Matt Andersen, Birds of Chicago en John Hammond. Aan dat lijstje kan nu Joe Edward worden toegevoegd. 

Samen met zijn broer Alex is Edwards begin dit jaar naar Nashville gereisd om daar zijn album ‘Keep On Running’ op te nemen. Dawson heeft kans gezien Edwards zo te sturen en op te nemen, dat hij dichtbij je kan komen en zachtjes onder je huid kan kruipen. Om je vervolgens niet meer los te laten… Edwards heeft een eigenaardige / eigen en aardige manier van zingen. Mompelend, fluisterend, ongebruikelijk fraserend, vertolkt hij zijn ‘originals’. Door de matige articulatie (…) zijn de teksten van Edwards slecht te verstaan, maar gelukkig staan ze op zijn website.

Soms zingt Edwards over (verloren) liefdes (Don’t Let The Bastards Bring You Down), soms over het zoeken naar vrijheid (Back On The Road) Want Edwards is een reislustig persoon. Motorreis door Vietnam, werken in Egypte, hij heeft het allemaal gedaan. Mogelijk is hij gewoon een romanticus die –als hij hier is- altijd denkt: ‘The other side of the grass is greener’. En daar gaat ie weer. In dit geval dus naar Nashville, naar de Henhouse Studio van Steve Dawson.

Steve Dawson
Dawson’s trouwe kompanen Jerry Holmes (bas) en Chris Gestrin (toetsen) doen ook mee op het album. Dawson brengt niet alleen zijn ervaring als producer mee, maar ook zijn subtiele spel op pedal steel, dobro, Weissenborn, etc. Mijn inschatting is dat Dawson’s muzikale stempel op het geluid van ‘Keep On Running’  begint bij het ‘kleine’ drumgeluid. Geen felle, strakke snare, geen rousende bekkens; wel een lome afterbeat, spaarzame toms en een voorzichtige hi-hat.
Het geeft Edwards de kans zachtjes in je oor te zingen. Toen ik hem vroeg of zijn vrouw Beth verantwoordelijk was voor de harmony vocals, bleek hij die zelf voor zijn rekening te nemen. Steve Dawson’s snarenspel zweeft als een wolkenflard door de kamer, cirkelt zachtjes om je hoofd en bedwelmd je bijna ongemerkt. Het tempo is vrijwel overal laag, tot zéér laag. Soms is de muziek zó traag dat die bijna omvalt (Beth’s Song; Driving Home). 


Tracklist: 
01 - Beth's Song
02 - Capital Blues
03 - Fears
04 - Cross the Line
05 - The Gambler
06 - Trouble
07 - Don't Let the Bastards Get You Down
08 - Keep on Running
09 - Driving Home
10 - Back on the Road
11 - Mine Oh Mine

Staat er compleet op, 20% pars mee gepost. Met zeer veel dank aan de originele poster.

“Muziek is kunst en kunst moet voor iedereen bereikbaar zijn, anders is het elitair.”