Post Description

Zondag 20 september 2009

Vechten voor vrede

Ds. Arie van der Veer is dit jaar een aantal dagen in Israël geweest en heeft daar bijzondere mensen ontmoet. Eén van hen is Tanja Ronen. Zij woont in Regba, een dorpje in het noorden van Israël, vlakbij de grens met Libanon.
Tanja heeft de nodige raketbeschietingen meegemaakt en moest dan vluchten naar een schuilkelder. Ook als moeder weet ze wat het is, als je zonen de oorlog ingaan. Tanja is gedreven voor maar één ding: die oorlogen moeten stoppen! Ze vecht voor vrede. Dat doet ze op verschillende manieren. Ze werkt in het Ghetto Fighters museum om te vertellen dat we na de holocaust niet dezelfde fouten moeten maken. En ze neemt deel aan besprekingen tussen Joden en Arabieren.
Ds. Arie van der Veer praat er met haar over door. Zal er ooit vrede komen? Hij houdt ook de meditatie afgewisseld met koor- en samenzang. 
Bijbelgedeelte: Jesaja 10:33 - 11:10

Ds. Arie van der Veer over deze uitzending:
'Ik slaap met één oog open', zei Tanja Ronen tegen mij. Tanja is een Jodin van een jaar of vijftig. Ze is een echte Sabra, dat wil zeggen: geboren en getogen in Israël. Toch spreekt ze vloeiend Nederlands. Haar vader was in de oorlogsjaren ondergedoken in het Drentse dorp Nieuwlande. Een dorp, dat in de Tweede Wereldoorlog heel veel Joden heeft verborgen. Het is het dorp van de bekende Johannes Post. Niet alleen de inwoners maar ook het dorp zelf heeft een onderscheiding gekregen van Yad Vashem.
Tanja's vader vertrok in 1946 naar Israël. Haar moeder volgde in 1949. De eerste jaren woonden ze op een kibbutz. Daar werd Tanja ook geboren. Behalve de oorlog van 1948 heeft Tanja alle oorlogen, die de staat Israël kende, meegemaakt. Ze was zes jaar oud tijdens de Sinaï-oorlog. Tien jaar later was daar de Zesdaagse oorlog. Ze heeft in de schuilkelders gezeten toen in 1991 de skutraketten uit Iran op Israël werden afgevuurd. Haar kinderen moesten met gasmaskers naar school. Vijf weken lang hebben ze in schuilkelders geleefd.
Schuilkelders zijn voor Tanja heel gewoon geworden, een soort tweede huis. Als de sirenes gaan loeien weet ze dat ze binnen één minuut in de schuilkelder moet zijn. 'Soms heb je nog net de tijd om het gas van het eten omlaag te draaien en dan ren je naar de schuilkelder. Je leeft altijd in spanning. Als iemand een vreemd tasje bij zich draagt, let je op'. 's Nachts is het dorp beveiligd met een zwaar hek.
De spanning van het leven in Israël zette een zwaar stempel op Tanja's leven. Ze was negentien jaar toen ze haar vriend verloor in één van die oorlogen. Ze verloor meerdere vrienden. Tanja werd een vechtster voor de vrede. Ze vecht op haar eigen manier. Zo geeft ze leiding aan gesprekken tussen christenen, joden en arabieren. En overdag is zij gids in een Pools holocaustmuseum. Haar aanpak is ten diepste overal hetzelfde. 'Laten we toch vooral leren van het verleden'.
Kijk en volg het leven van een dappere vrouw.


Zondag 27 september 2009

Dapper Joods meisje

Ds. Arie van der Veer bezoekt in Jeruzalem een tentoonstelling over Anne Frank. De tentoonstelling is ingericht door Benjamin Philip, met een verrassende bedoeling.
Benjamin en zijn stichting Hineni vangen jongeren op uit gebieden waar veel raketaanvallen zijn, zoals Sderot. Hij wil de jongeren bemoedigen en het raakt hem, dat zovelen van hen hun joodse identiteit niet meer kennen. Hij ziet een voorbeeld in Anne Frank, die ook in het Achterhuis wel gedwongen was na te denken over haar joodse achtergrond.
Samen met Benjamin gaat ds. Van der Veer de straat op in Jeruzalem, op zoek naar de hedendaagse jongeren. Kennen zij de Torah nog, de wet van God die aan de joden gegeven is?
Ds. Van der Veer houdt ook de meditatie afgewisseld met koor- en samenzang. De samenzang in het eerste blok komt vanuit de Nieuwe Kerk in Middelburg en in het tweede blok vanuit Cathedral Notre Dame in Bayeux. Het bijbelgedeelte is Deuteronomium 30: 1-4.

Ds. van der Veer over deze uitzending:
Sinds de stichting van de staat Israël zijn uit alle delen van de wereld miljoenen Joden naar Israël geëmigreerd. Elke keer was er weer zo'n enorme golf van emigranten. Ze kwamen uit meer dan honderd landen.
Wat je niet zo vaak leest, is dat er ook weer een miljoen Israëli's vertrokken. Alleen al in Amsterdam wonen 15.000 Israëli's.
De offers die gebracht moeten worden, om in het land Israël te kunnen wonen, zijn voor hen te groot. Een land als Nederland trekt velen aan. Een hippie zei tegen mij: 'In uw land kan ik doen wat ik wil, daar ben je echt vrij'.
Een man wie dit vertrek van zoveel jongeren ontzettend aan het hart gaat, is Benjamin Philip. Ooit werd hij geboren in Rotterdam. Hij wist dat hij Jood was, maar verder werd er thuis aan Joodse geloof nauwelijks iets gedaan.
Tijdens een reis naar Israël veranderde zijn leven radicaal. Hij is nu een orthodoxe Jood. Benjamin zet zich in voor slachtoffers van de Palestijnse terreur en de altijd maar doorgaande raketaanvallen. Elk weekeend ontvangt hij jonge Israëli's uit Sderot. Het plaatsje. dat elke weer in het nieuws is, vanwege de raketten die inslaan.
Benjamin wil aan de jongeren duidelijk maken wat het is om niet alleen Israëli te zijn, maar vooral ook wat het is om Jood te zijn. Het doet hem enorme pijn dat jongeren vertrekken. Jongeren van een volk dat eeuwenlang gebeden en gehoopt heeft om juist terug te mogen keren naar het beloofde land.
Benjamin gebruikt daarvoor een typische methode. In zijn centrum heeft hij een tentoonstelling ingericht over het leven van Anne Frank. Hij laat zien hoe een jong meisje bleef dromen van een andere toekomst.
Stel dat je uit Marokko komt, wat weet je dan van Anne Frank?! Benjamin vertelt de jongeren dat er veel geleerd kan worden van wat in de oorlogsjaren in Amsterdam gebeurde.
Kijk en luister.