Post Description

Zondag 31 oktober 2010

Deze zondag staat in het teken van Hervormingsdag. Het is namelijk 493 jaar geleden dat met Maarten Luther de Reformatie op gang kwam.
Vandaag staat de ontmoeting met Herman Selderhuis centraal. Hij is hoogleraar kerkgeschiedenis aan de Theologische Universiteit in Apeldoorn en gespecialiseerd in de Reformatie. Ook is hij directeur van Refo 500, de stichting die de grootse viering van 500 jaar Reformatie voorbereidt.
In deze uitzending vertelt Herman aan ds. Arie van der Veer waar zijn liefde voor de Bijbel, geschiedenis en Reformatie vandaan komen. Het wordt een zeer persoonlijk verhaal over zijn jeugd en schooljaren in Enschede.
Uiteindelijk brengt het verhaal Herman en Arie verrassend genoeg in de synagoge van Enschede. Daar staat Herman stil bij de actuele betekenis van de Reformatie, die wereldschokkende gebeurtenis van bijna 500 jaar geleden.
Ds. Arie van der Veer houdt verder de meditatie afgewisseld met koor- en samenzang.

Ds. Arie van der Veer schrijft:
Een gewone professor
Mensen die veel geleerd hebben, scheppen vaak onbedoeld een afstand. Dat gevoel komt al boven als je titels voor hun naam ziet staan. Het kan nog erger worden als je hen hoort spreken. Vaak gebruiken ze moeilijke woorden die je niet begrijpt.
Dat is met de gast in deze uitzending helemaal niet het geval. Hij is inderdaad professor. Hij doceert kerkgeschiedenis. Maar Herman Selderhuis is een gewoon mens. Je kunt horen dat hij uit Twente komt. Toen ik een dag met hem in zijn geboortestad Enschede optrok, hoorde ik hem verschillende malen met de mensen in het Twents praten.
Ik sprak met hem over zijn werk, over de Reformatie, over Refo500, maar vooral over zijn eigen leven. We deden dat onder andere in een Rooms-Katholieke kerk. Tussen de opnames door stond hij ook met de tuinmannen te praten. Hij had belangstelling voor hen, sprak over hun leven. 

Veel mensen zullen nog nooit van Refo500 hebben gehoord. Het is een stichting die zich bezig wil houden met de vragen van deze tijd. Maar ook een stichting die wil laten zien, en dat is het aardige, dat de vragen van nu ook al vijfhonderd jaar geleden in de tijd van de Reformatie aan de orde kwamen. Herman is directeur van deze stichting.
Een opvallend gesprek met een man die ooit een poster van Willem van Hanegem op zijn kamer had hangen, en nu een fan is van de reformator Maarten Luther.
Kijk en luister.


Zondag 7 november 2010

Kunstenares Julia Molenaar maakt een taart van haar leven. Ds. Arie van der Veer gaat bij haar op bezoek en ziet allereerst alleen maar vrolijke kleuren. Als ze doorpraten, blijkt dat Julia's leven helemaal niet zo rooskleurig is.
Ze verloor haar moeder aan borstkanker toen ze acht jaar was, en drie jaar geleden kreeg ze de ziekte zelf ook. Hoe zit dat dan met die kleuren? En met die taart?
Julia gunt ds. Van der Veer een blik in haar leven, haar geloofsvragen en haar besluit om zich er niet onder te laten krijgen.
Samen gaan ze naar een denkbeeldige Jabbok, de beek waar de bijbelse figuur Jakob worstelde met God.
Ds. Arie van der Veer houdt verder de meditatie afgewisseld met koor- en samenzang.

Ds. Van der Veer schrijft:
Julia wil leven
Ze voelde zich verraden. Ze had zich zowel geestelijk als lichamelijk overal aan gehouden: gebeden, zich laten zalven, vloeken uit het voorgeslacht laten verbreken, haar bitterheid beleden, ze had gezond geleefd, gesport en biologisch gegeten, ze was alert geweest op kanker en had zich regelmatig laten controleren. En toch voelde op een dag een knobbeltje in haar borst.

'Het was niks,' zeiden ze. Over zes maanden moest ze maar weer terugkomen. Ze besloot een feestje te bouwen. Haar moeder was immers wel op jonge leeftijd aan kanker gestorven. Daarom was ze al die jaren zo bezorgd geweest en had ze zich aan alle regels gehouden.

Na zes maanden, bleek het bij nieuw onderzoek de tumor wel kwaadaardig te zijn. De dokters hadden zich vergist. De uitslag van het DNA onderzoek dat zij niet erfelijk belast was, had de medici op een verkeerd spoor gezet. Ze werd drie keer geopereerd.

Zondag praat ik met Julia. Eigenlijk is heel haar bestaan een protest tegen de dood en een schreeuw om te kunnen en mogen en willen leven. Julia wil niet overleven maar leven. Daarom spatten de kleuren van haar huis af. Als je aan komt fietsen valt het huis al op. Kippen in de voortuin. Bloemen bij de deur. Een versierde fiets aan de zijkant. En binnen in het huis is bijna alles roze, rood, paars. Tot en met het koffiezetapparaat toe.

Wie haar niet kent, zal denken dat zij een late hippie is. Wie haar levensverhaal weet, gaat anders naar haar gaan kijken.

Een boeiende uitzending met een kleurrijke vrouw.
Julia wil leven.