Post Description

Maandag 25 april 2011

Gastpresentator Gert Hutten is in Almelo, waar hij Mijntje Haakmeester ontmoet. Mijntje groeide op in een achterstandswijk in Almelo. Turnen was haar lust en haar leven, maar verder had ze een eenvoudige en kleurloze jeugd.
Op haar zestiende ging ze aan het werk in de winkel, waar ze ook haar man Erik ontmoet. Op de begrafenis van Eriks opa, vele jaren later, wordt een lied gezongen dat Erik erg raakt. Het zal het begin zijn van een zoektocht in het christelijk geloof die Mijntje en Erik samen maken.
Mijntjes leven krijgt pas echt kleur als ze haar eigen winkel opent. Hier verkoopt ze tweedehands kleding en helpt ze in haar naaiatelier mensen met een achterstand weer op weg door het geven van naailessen. Op die manier geeft ze ook het leven van andere mensen een beetje kleur.
De gesprekken en meditatie worden afgewisseld met koor- en samenzang.


Zondag 1 mei 2011

De Joodse Estha Gobes is vier jaar als ze in september 1943 bij de Friese familie Wierdsma in huis komt. Het is haar 17e onderduikadres in drie maanden. Maar bij de Wierdsma's blijft ze de rest van de oorlog. Veilig bij 'heit en mem' en hun twaalf kinderen.
Eén van hen is Bouwe Wierdsma. Bouwe is één jaar ouder dan Estha. Ze is als een jonger zusje voor hem. En dat is ze nog altijd, hoewel ze al meer dan 40 jaar in Israël woont.
In deze aflevering, voorafgaand aan 4 en 5 mei, gaat ds. Arie van der Veer met Estha en Bouwe terug naar Sneek. Ze blikken terug op de spannende oorlogsjaren en bezoeken voor het eerst het voormalige ouderlijke huis, waar geregeld Joodse onderduikers op doorreis een nachtje doorbrachten.
Een verhaal van redding en naastenliefde. En van een onwankelbaar geloof in God. Ook dat krijgt Estha mee in het gezin. Direct na de oorlog wordt Estha weer met haar echte ouders herenigd, die de oorlog op een onderduikadres in Amsterdam hebben overleefd. Een pijnlijke gebeurtenis, omdat Estha haar ouders niet meer kent en niet gescheiden wil worden van heit en mem Wierdsma en haar broers en zussen.
55 jaar na de oorlog eert Estha haar onderduikouders door ervoor te zorgen dat ze postuum de Yad Vashem onderscheiding krijgen, de hoogste Israëlische onderscheiding voor hulp aan Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Ds. Van der Veer schrijft: Bouwe en Estha
Ze zijn allebei tegen de zeventig. Zij woont in Israël en hij in Nederland. Ooit waren zij een paar jaar broer en zus. Ze waren te klein om te onthouden dat Estha niet een echt zusje was, maar op een dag gewoon het huis van de familie Wierdsma was binnengestapt. Een vrouw uit het verzet had het Amsterdamse, Joodse kleutertje naar het huis aan de Woudstraat in Sneek gebracht. De buurt was het niet opgevallen. Het gezin Wierdsma was een heel groot gezin. Het telde twaalf kinderen. Niet altijd waren ze allemaal thuis. Vaak waren de oudste kinderen bij vader aan boord. Vlak voor de oorlog hadden hij en zijn vrouw dit huis aan de wal gekocht. 

Samen met Bouwe en Estha ben ik naar het huis in Sneek gegaan. Het is een klein huisje in een gezellige volksbuurt. Je kunt niet begrijpen dat daar ooit soms vijftien mensen in de weekenden hebben gewoond en geslapen. Dat er zelfs ook nog plaats was op zolder voor Joodse onderduikers, die op weg waren naar een ander adres. We liepen samen het huisje door. Allerlei herinneringen kwamen boven. Het plaatsje achter het huis is nog altijd omringd door een oude muur. 

Afgesproken was dat de oudste kinderen bij gevaar Estha over die muur zouden zetten. Op een dag voer een schip de haven van Sneek in. Estha stond te wachten voor de brug om naar school te gaan. Ze zag haar oom op dat schip en bij hem aan boord een man en een vrouw. Het bleken haar ouders te zijn...