Post Description

dat er uit duitsland vaak wat goeds komt bewijst deze band wel 

Subsignal is de band waarmee zanger Arno Menses en gitarist Markus Steffen ons het diep betreurde Sieges Even proberen te doen vergeten. Gelukkig is dat met platen als "Touchstones" een makkie. Toch duurt het even, voordat het kwartje valt.

Subsignal is gezegend met - in mijn oren - de allerbeste rockzanger van (op z'n minst) Europa. Menses heeft een ruim pallet tot zijn beschikking, kan klinken als Nik Kershaw maar ook als James LaBrie en blijft in alle gevallen glorieus overeind. Dat lukt alleen maar als je ook beschikt over uitstekend materiaal. Dat materiaal is in alle opzichten om door een ringetje te halen, maar dat heb je als luisteraar pas door na een paar draaibeurten. "Touchstones" is namelijk in alle opzichten vooral veel. Twaalf nummers van fikse lengte moet je eigenlijk niet in één beurt beluisteren. Na een minuut of 40 hebben je hersenen hun onderscheidend vermogen wel opgesoupeerd, vooral als het zulke intense muziek is als deze. Zeker als je niet geconcentreerd luistert, klinken de stukken wat gelijk. De klasse van de losse delen wordt pas na een aantal keren duidelijk.

Subsignal is ten opzichte van de eerste plaat een flink stuk gegroeid. Dat hoor je in de composities en vooral in de zangpartijen. Die zijn gecompliceerd, schitterend gearrangeerd en klinken toch geen moment bedacht. Dat is een grote verdienste in dit genre, waar gekunsteldheid al snel op de loer ligt. Luister maar eens naar As Dreams Are Made On, waar tussen het geweld bijna aan Gentle Giant herinnerende zangstukken verstopt zitten. Dan moet je toch aardig wat in je mars hebben.

Subsignal maakt 'gewoon' progmetal, maar weet er in dat ondertussen flink afgegraasde genre met kop en schouders bovenuit te steken door een volwassen benadering. Geen gekkigheid met trollen die de berg op hollen om de draken te slechten, geen conceptalbums over de innerlijke worstelingen van contactgestoorde Polen, maar knappe teksten, intelligente muziek, beheersing en glans, wat de Engelsen 'sofisticated' noemen. Gesofistikeerd. (In het Nederlands klinkt het gelijk een stuk minder sofisticated!) Tussen al het geweld zitten mooie minuten vol nuance, onderhuidse spanning en Spaanse gitaar.

Van mij mag Subsignal nóg meer de randen van het genre opzoeken. De band kan veel meer dan beuken, laat in de opening van het snoeiharde titelnummer bijvoorbeeld horen dat er ook plek is voor verstilde schoonheid en zangpartijen die op "Fragile" niet hadden misstaan. En deel 1 van Embers is een prachtige belofte voor de toekomst.

Toch moet ik mijn stokpaardje weer van stal halen: de mannen doen zichzelf tekort met deze overkill. Waarom niet een half uurtje bewaren voor een mooie ep? Waarom de cd zó vol prakken dat geen luisteraar zonder blaren op zijn oorschelpen de eindstreep haalt? Juist in dat laatste half uur zitten enkele van de mooiste stukken van de plaat, maar dat dringt niet meer tot je door, tenzij je een keer achteraan begint. Eén van de mooiste platen van 2011 was Paul Simon's "So Beautiful Or So What" en die plaat is meer dan de helft korter. Zo bekeken is "Touchstones" eigenlijk minstens twéé van de beste platen van het afgelopen jaar.

Feeding Utopia (5:21)     >>>>>>>>> Subsignal - Touchstones<<<<<<<< 2011
My Sanctuary (5:09) 
Echoes In Eternity (5:24) 
The Size Of Light On Earth (6:04) 
As Dreams Are Made On (4:42) 
Wingless (6:10) 
Finisterre (6:41) 
The Essence Called Mind (4:37) 
The Lifespan Of A Glimpse (6:10) 
Embers - Part I: Your Secret Is Safe With Me (8:35) 
Touchstones (11:03) 
Con Todas Las Palabras (5:27)

Subsignal - Beautiful And Monstrous

Het debuut van Subsignal, met de paradoxale titel "Beautiful and Monstrous", is een klassiek voorbeeld van een neoprogband. Subsignal is een samenwerking tussen leden van Dreamscape, Sieges Even en onze eigen Nederlandse Sun Caged. Het resultaat is een coherent album waar lichtjes wat metal in te ontdekken is. Op internet heb ik dit album vaak onder progmetal gezien, maar daar klinkt het voor mij even te braaf voor. Zo nu en dan hoor ik inderdaad een metalriff, maar voornamelijk hebben we met algemene neoprog te maken.

Over de productie ben ik vanuit algemeen oogpunt zeer tevreden, maar vanuit artistiek oogpunt niet. Het album klinkt namelijk prima; gelikt, spatzuiver en keurig volgens neoprogprotocol. De effecten (soundscapes en dergelijke) klinken wel erg plastic. De meester wat productie betreft in dit genre op dit ogenblik is zonder twijfel Steven Wilson, omdat hij telkens met zijn productie een driedimensionale en gewaagde weergave kan geven, met gevoel voor subtiliteit en nuance in het geluidslandschap. Als ik dat even vergelijk met dit album, lijkt het wel erg oppervlakkig en puntig. Bij gebrek aan beter jargon: het klinkt erg gelikt en netjes, zodat de spanning voor velen (ondergetekende incluis) wellicht ontbreekt.

Zanger Arno Menses kan daarentegen de boel goed levend houden en met bezieling presenteren. Liefhebbers van Sieges Even vinden dat hoogstwaarschijnlijk niet vreemd. Menses is simpelweg een uitstekende zanger. Het is verschrikkelijk jammer dat de AOR-achtige achtergrondakkoordjes het allemaal zo overdreven opleuken. Prachtige zangpartijen worden met clichékoortjes omringd. Ik kan daar maar slecht tegen. Mocht u houden van het soort koortjes dat u hoort bij bijvoorbeeld Ayreon, Shadow Gallery en Pendragon, dan zult u zich ook bij dit album daar niet aan storen. Menses' stem komt wat mij betreft is z'n eentje veel beter uit de verf. Verder doet het album me regelmatig aan Marillions "Misplaced Childhood" denken. Als we dit combineren met de minder complexe nummers van Sieges Even en Pendragon, houden we iets over wat op Subsignal lijkt.

De twee laatste nummers van dit album (Beautiful And Monstrous en The Last Light Of Summer) zijn prachtige composities die elk als een verademing klinken. De vioolpartij van de titeltrack betovert, ontroert en steekt prachtig af tegen de wat gewaagdere ritmepartij. Het laatste nummer wordt gedragen door een eenvoudige bandbegeleiding die vier minuten voortkabbelt terwijl Menses op hoog technisch en emotioneel niveau zingt. Dit soort pareltjes had ik eerder op het album willen horen.

Voor wie heel breed van neoprog houdt, kan dit een mooie aanwinst zijn. Voor mij is het niet weggelegd, maar slecht is het zeker niet. Er staan mooie stukken op en alles wordt solide gespeeld, maar het is mij te steriel, te gelikt. Verwacht overigens geen moeilijke instrumentale passages.

Als u even op Youtube zoekt naar de Subsignal-pagina, kunt u heel interessant livemateriaal horen en zien. Wat op het album steriel klinkt, komt live tot leven.

Where The Angels Fear To Tread (6:04)   >>>>>>>>>Subsignal - Beautiful And Monstrous 2009
Paradigm (6:29) 
The Sea (7:00) 
The Trick Is To Keep Breathing (6:21) 
Walking With Ghosts (7:40) 
I Go With The Wind (4:54) 
To Hope The Road Is Long (4:15) 
Beautiful And Monstrous (9:38) 
The Last Light Of Summer (4:02) 
Rain Is The Most Beautiful Color (Bonustrack) (6:39)


MET GROTE DANK AAN PROGWERELD VOOR DE REVIEWS