Post Description

Zondag 20 februari 2011

Ds. Arie van der Veer is te gast bij Jolanda Klapwijk. Ze woont met haar man Friso en hun vier kleine kinderen in een woongroep van de stichting Timon.
In deze woongroep in hartje Amsterdam krijgen jongvolwassenen begeleiding op weg naar volledige zelfstandigheid.
Jolanda en Friso zijn 'kernbewoners'. Vanuit hun christelijke levensovertuiging willen ze een luisterend oor, veiligheid, een zekere mate van structuur en een sociaal netwerk bieden.
In haar jeugd heeft Jolanda zelf veel meegemaakt.Er waren problemen op school, en met haar vader, die vaak depressief was, had ze een moeizame relatie. Hij overleed op 45-jarige leeftijd, op de dag dat zij trots haar MAVO-diploma had gehaald.
Toen Jolanda uiteindelijk verkering kreeg met Friso, leek het wel of alle weggestopte emoties van jaren eruit kwamen. Jolanda werd depressief en dacht aan doodgaan.
Uiteindelijk is ze hier met hulp van een therapeut - en samen met Friso - bovenop gekomen. Na alles wat ze hebben meegemaakt, willen Jolanda en Friso er graag voor anderen zijn.
Ds. Arie van der Veer houdt de meditatie, afgewisseld met koor- en samenzang.

Ds. Van der Veer schrijft
Samen-leven
In een oud, historisch gebouw in hartje Amsterdam delen een kleine twintig mensen hun leven.

Samen-leven is hun parool.

Als het nodig is, staat de een klaar voor de ander. Voel je je alleen, dan is er altijd wel iemand, die met jou een kopje koffie wil drinken. Als je bij een ander aanklopt is de deur nooit gesloten.

Samen-leven in woongroep Hodshonhof is geen verplichting.
Heb je zin een poosje gewoon jezelf te zijn, dan kan dat. Je hoeft niet naar de gezamenlijke maaltijd. Maar er staat altijd een bord voor je klaar.

Over heel Nederland vind je van die woongroepen. In het Nederland van nu is daar blijkbaar behoefte aan. Natuurlijk vindt iedereen, die volwassen is geworden, het geweldig om een eigen huis, een eigen plek te hebben. Maar soms is die stap te groot. Er zijn nogal wat jongeren die een moeilijke jeugd hebben gehad.

Voor hen en voor anderen is daar dan die tussenstap. Een woongroep als een opstap naar het zelfstandig leven in onze vaak zo harde en verzakelijkte maatschappij.

In de woongroep Hodshonhof in Amsterdam maakte ik kennis met een jong echtpaar. Friso en Jolanda zijn kernbewoners van de woongroep. Het was hun droom er voor anderen te mogen zijn.

Ze wonen niet in een nieuwbouwwoning, met een voor en achtertuin, keurig afgeschermd voor de buren. Met hun vier kinderen hebben ze een paar kamers. Te klein eigenlijk voor zo'n gezin. Maar niet te klein om er die anderen te ontvangen en voor hen te zijn.


Zondag 27 februari 2011

Martin de Mik (20) lijdt aan taaislijmziekte en weet dat hij waarschijnlijk niet oud wordt. Zijn chronische ziekte maakte dat hij als puber de grenzen opzocht.
Zo kwam hij in aanraking met het occultisme. Toen Martin weer op zoek ging naar God, bleken de banden met het satanisme sterker dan gedacht. Zijn vriendin Jeanne helpt hem om de occulte spiraal in zijn leven te doorbreken.
Ds. Arie zoekt Martin op in de sportschool. Samen brengen ze ook een bezoek aan de Sterrenwacht in Dordrecht om te praten over een van Martins passies: astronomie.

Ds. Arie van der Veer houdt de meditatie, afgewisseld met koor- en samenzang.

Ds. Van der Veer schrijft: Hij bidt niet voor genezing
Martin de Mik is geboren met taaislijmziekte (CF). Zijn levensverwachting is beperkt. Hierdoor probeerde hij al jong het uiterste uit zijn leven te halen. Hij brak met zijn geloof, dealde drugs op school en belandde geleidelijk in de invloedssfeer van het satanisme. Mede dankzij de steun van zijn vriendin Jeanne en van andere christenen wist hij de occulte spiraal te doorbreken.

Inmiddels traint hij fanatiek op de sportschool om zijn fysieke conditie zo optimaal te houden. Martin was lange tijd een klein, tenger mannetje. Toen hij zag wat de sportschool zijn oudere broer qua 'looks' opleverde, besloot Martin ook fanatiek te gaan trainen. 

Doordat CF-patienten veel slijm inslikken, hebben ze vaak weinig honger. Martin is gek op eten, maar ook als hij geen honger heeft, dwingt hij zich toch tot eten. Anderhalf jaar geleden verloor hij door een infectie 10 kg lichaamsgewicht (woog nog 63 kilo). Inmiddels zit hij op ruim 80 kilo (!).

Hoewel Martin 100% arbeidsongeschikt is verklaard, heeft hij toch voor vier dagen een betaalde baan. Nadat zijn contract was afgelopen, besloot hij "eigenwijs op zijn plek te blijven zitten", omdat er nog veel werk te doen was. De directeur wist deze vasthoudendheid te waarderen en Martin heeft inmiddels een vast contract als coördinator van 12 ontwikkelingsprojecten.
 
Martin bidt niet om genezing, hoewel hij gelooft dat God het kan. Maar dankzij deze ziekte is hij geworden wie hij nu is. "Ik weet niet beter. Was ik gezond geweest, dan had ik het vrije leven nagejaagd, was misschien wel drugsdealer geworden, weet jij het? Als ik genees, dan ben ik normaal. Maar zal ik dan God ook zo kunnen ervaren als ik nu doe?"

Dat vraagt om een gesprek.
Kijk en luister.