Post Description

De vier heren van Mona weten wel hoe ze een hype moeten creeëren: nog voor ze één nummer uit hadden, stonden ze al op verschillende lijstjes als ones to watch, lokten ze meer dan honderdtachtig duizend mensen naar hun Facebookpagina en stonden ze op de cover van muziekblad NME. Later stonden ze ook in de top 15 van BBC's 'Sound Of 2011'. Niet slecht voor een groep wiens debuutcd op dat moment nog op zich liet wachten. Het is nog wat te vroeg om te bepalen of Mona, zoals de hype het wil, het beste nieuwe exportproduct uit Amerika gaat worden, maar het gelijknamige debuutalbum schept alvast hoge verwachtingen.

'Mona' is energiek, opwindend en na twee keer luisteren klinken alle nummers bekend in de oren, alsof je ze al jaren dag in dag uit draait. Eigenlijk staat er niet één slecht nummer op de plaat, maar verrassend genoeg is de (goede) single 'Teenager' niet het beste lied. Nummers als 'Lines in the sand' brengen net dat ietsje meer, namelijk een zanglijn waarmee zanger Nick Brown zijn kunnen volop kan etaleren. Ook 'Alibis' is heerlijk: waarschijnlijk een van de meest hartverscheurende liefdesliedjes van het moment. Brown zorgt er over het algemeen voor dat Mona de middelmaat van de indierocknummers overstijgt. Zijn rauwe stemgeluid wordt vaak vergeleken met dat van Caleb Followill (de hele band kan niet ontsnappen aan de vergelijking met Kings Of Leon) maar eigenlijk is Brown's stem heel wat aangenamer om een hele tijd naar te luisteren. Conclusie: zeker de moeite om in huis te halen, en wij kunnen niet wachten tot we Mona op Rock Werchter live aan het werk kunnen zien.