Post Description

Zondag 22 mei 2011

Ds. Arie van der Veer ontmoet filmmaker Hans Busstra. Als zoon van een zendeling groeide Hans op in Zuid-Afrika. Terwijl zijn vader elke dag naar de zwarte bevolking reed, ging Hans met zijn moeder en zussen in de volledig blanke gemeenschap naar de streng gereformeerde Dopperkerk. Alleen de bedienden waren zwart.
Toen Hans acht jaar was keerde het gezin terug naar Nederland. Dit was een enorme overgang voor hem. 'Alsof je vanuit het Nederland van de jaren vijftig ineens in de jaren negentig stapt', aldus Hans.
Ds. Arie van der Veer gaat met Hans in gesprek over de documentaire die hij 20 jaar later maakte als eindexamenfilm voor de filmacademie, met de titel: 'Ons sal altijd vrienden blij'. 
De film zou in eerste instantie gaan over een Oom Kobus, een blanke boer en vriend van de familie. Maar gaande weg kwam Hans in een persoonlijke zoektocht terecht naar geloof en vriendschap.
Ze praten ook over het gebrek aan authenticiteit dat Hans ervaart bij christenen als hij net terug is in Nederland. Hij was overtuigd van het bestaan van God maar hier leek het voor hem alsof christen-zijn een serie van regels en formules is.
Door het maken van zijn film heeft hij niet alleen zijn jeugd in Zuid-Afrika een plek kunnen geven, maar vooral ook een grote stap kunnen zetten in zijn ontdekkingstocht naar echtheid, geloof en vriendschap.
De gesprekken en meditatie worden afgewisseld met koor- en samenzang vanuit de St. Nicolaaskerk in Brouwershaven en de Laurenskerk in Rotterdam.

Ds. Van der Veer schrijft: Op zoek naar echtheid

Hans Busstra is filmmaker. Op internet kunt u zijn eindexamenopdracht bekijken: 'Ons sal altijd vriende blij'. Het is een indrukwekkende documentaire geworden.

Hans is geboren in Zuid-Afrika, als zoon van een zendeling. Toen hij 7 jaar was verhuisde hij naar Nederland. Na een aantal jaren in Zwolle te hebben gewoond, verhuisde hij met vader en moeder naar Bunschoten.

Met Hans gebeurde wat met veel domineeskinderen gebeurt. Vader neemt een beroep aan en het gezin gaat mee. Hoe schokkend dat voor kinderen kan zijn, hoorde ik van Hans. Van het veilige, vertrouwde Afrika kwam hij in het hectische Nederland terecht. Vanuit een omgeving waar het streng was, naar een land waar van alles mocht. Hans schrok van hoe het hier was. Ontdekte ook in christelijk Nederland een dubbele moraal. Hans moest zich verantwoorden waarom zijn ouders in Afrika gewerkt hadden. En vooral hoe zij onder het apartsheidsregime hun werk hadden gedaan. 

Zo kwamen nog veel meer vragen op Hans af. Zijn studie op de filmacademie maakte het allemaal niet gemakkelijker. Wie was hij eigenlijk? En wat had hij te vertellen?

De documentaire gaat over een bezoek dat Hans opnieuw aan Afrika bracht. Hans ging naar het kerkje waar hij gedoopt was. Sprak met de vrouw die hem altijd verzorgd heeft. Centraal in de film staat boer Kobus. Met wie hij vele diepzinnige gesprekken voert.

Hans is op zoek. Wie ben ik? Wat vind ik? Wat geloof ik? Bij wie hoor ik? De film bevat geen veroordelingen. Het gaat over Hans, die voortdurend luistert. Hans is op zoek. Naar echtheid. Hij wil zelf ook graag authentiek zijn.


Zondag 29 mei 2011

Tot voor kort lachte het leven Pieter en Grietje de Boer toe. Hun drie kinderen waren net allemaal de deur uit, en Pieter en Grietje vervulden met verve de rol van opa en oma. Maar dan blijkt dat Grietje Alzheimer heeft.
Ze is pas 53 jaar als de diagnose gesteld wordt. Het leven van het echtpaar verandert radicaal. Pieter worstelt met de vraag waarom God dit laat gebeuren. In 'Nederland Zingt op Zondag' vertellen ze ds. Arie van der Veer hun verhaal.
Het begon ermee dat Grietje en Pieter op een avond samen naar huis gingen. Grietje reed. Maar wist opeens niet meer hoe ze moest starten en schakelen. In de tijd die volgde, werd het rommelig in de kasten, bij het tafeldekken stond alles anders op tafel. 's Nachts wist ze - als ze naar het toilet was geweest - niet meer hoe ze terug moest lopen naar de slaapkamer. De huisarts stuurde het echtpaar door naar het ziekenhuis. Daar werd al snel de diagnose Alzheimer vastgesteld.
Inmiddels is het vier jaar later. De ziekte laat zich steeds meer gelden in het leven van alledag. Gelukkig krijgen ze veel praktische steun van familie en kinderen. De band is nog hechter geworden. Toch is Pieter soms ook verdrietig over de wending die hun leven heeft genomen. Grietje niet. Integendeel. Vroeger tobde ze nog wel eens over dingen, daar is nu geen sprake meer van. Ze geniet van de kleine dingen in het leven. Voor de dood is ze niet bang.
Aanvankelijk vond Pieter het erg moeilijk om te gaan met de ziekte van zijn vrouw, maar langzaam leert hij dit nu. 'Als we soms in de kerk zitten, kan Grietje enorm genieten van liederen. Neem een lied als 'Wat de toekomst brengen moge'. Als bij mij de tranen over de wangen lopen, kan het zijn dat Grietje met een glimlach geniet van dezelfde woorden.'
De gesprekken en meditatie worden afgewisseld met koor- en samenzang.

Ds. Van der Veer schrijft: U hebt Alzheimer
Pieter en Grietje zijn vijftigers. De kinderen zijn de deur uit. Ze hebben al kleinkinderen. Normaal is dat een periode in het leven dat mensen na de drukte van het gezin meer aandacht aan elkaar kunnen geven. De kosten van de studie van de kinderen heb je niet meer. Je houdt meer over en kunt er samen meer van genieten.

Zo leek het bij hen ook. Tot op een dag dat Grietje plotseling niet meer wist hoe ze auto moest rijden. Ze was die avond 'de bob', maar tijdens het rijden was zij opeens de draad kwijt.

Ze kwamen bij de dokter terecht en die verwees hen door. In het ziekenhuis kwam een verpletterend bericht. Grietje leed aan Alzheimer. Het was bijna niet te geloven. Grietje was immers nog maar 53 jaar.

Wij maakten een opname met haar en haar man voor Nederland zingt op Zondag. Vier jaar nadat deze ziekte bij Grietje werd geconstateerd. De ziekte heeft snel om zich heen gegrepen. Grietje woont thuis maar heeft 24 uur per dag hulp.

Toen ik haar huis binnenstapte, deed zij samen met haar man de deur open. Als je het niet wist, zou je absoluut niet raden wat de ziekte in haar leven allemaal verwoest heeft. Het komt daarop neer dat Grietje maar één ding tegelijk kan. Ze dekt bijvoorbeeld elke dag samen met haar man de tafel. Dat gaat bordje voor bordje. Een vork en een mes tegelijk pakken en neerleggen lukt niet. Lopen gaat wel. Maar fietsen, je moet dan kijken en trappen tegelijk, kan niet meer. Wandelen wel, maar niet alleen. Dan moet je je immers ook tegelijk oriënteren!

We hebben er samen over gesproken. Met Pieter maar ook met Grietje. Over de impact in hun leven. Over de steun van hun geloof. De tranen rolden bij Pieter over de wangen. Bij Grietje niet. Zelfs het verdriet van haar man kan ze steeds moeilijker begrijpen.

Een aangrijpende aflevering .


Donderdag 2 juni 2011

Ds. Wigle Tamboer gaat op bezoek bij Martien en Nita Stam, die evangeliseren onder vrachtwagenchauffeurs. Samen reizen ze een groot deel van het jaar met een camper door Europa. Op parkeerplaatsen langs de doorgaande wegen probeert Martien met vrachtwagenchauffeurs in gesprek te raken over God en over het geloof.
Martien maakt daarbij gebruik van zijn eigen levensverhaal, dat hij heeft opgeschreven en in bijna alle Europese talen kan uitdelen. Ook hebben Martien en Nita speciale truckerbijbels bij zich, in diverse talen.
Eerder deed Martien het werk jarenlang met zijn eerste vrouw Fija, die aan kanker is overleden. Nita was eerder getrouwd met tandarts Roel Jager en had toen niets met het chauffeurswereldje. Maar ook haar man overleed.
Aan gastpresentator ds. Wigle Tamboer vertellen ze hoe ze elkaar vonden en hoe hun verleden en het verdriet dat ze hebben meegemaakt ook weer een plek krijgt in hun werk onder de truckers.
Jezus gaf bij zijn Hemelvaart de opdracht om zoveel mogelijk mensen met het Evangelie te bereiken. In deze aflevering zien we twee mensen die die opdracht bijna elke dag proberen waar te maken.