Post Description

Als frontman van Wolf People (Psych/Folk/Rock uit de UK) heeft hij al rond de tien jaar de tijd gehad om zelf een serie nummers te maken die het midden houden tussen Fairport Convention en Jethro Tull.  Wolf People wordt steeds heftiger maar als Sharp als soloartiest optreedt gaat hij terug naar de roots van de Britse folk, een genre waar ik al meer dan veertig jaar een zwak voor heb.

Nu dus zijn debuut in zijn eentje. Hij neemt heel veel ruimte om zijn stem allerlei nuances te geven, tonaal zowel als in tempo. Nick Drake en Nic Jones kwamen even langs in mijn hoofd. Robuust akoestisch gitaarspel. Meer heeft hij eigenlijk niet nodig, maar hij accepteert begeleiding, zij het spaarzaam, van Nicola Kearey (zang), viool van Edwin Ireland en concertina Laura Smyth. Ze voegen net iets toe, maar zonder had ook gekund.

Het nummer waar ik het meeste van onder de indruk ben is ‘May Morning Dew’, een oude Ierse traditional die een ware meditatie is over een thuis, ouder worden, de natuur en verdriet. Prachtig gezongen en een waardige afsluiter van het album.

Tracklist: 
01 - Good Times Older
02 - Maids Lament
03 - Soldier Song
04 - Gamekeeper
05 - God Dog
06 - Lacemaker
07 - White Hare
08 - Jug of This
09 - Northamptonshire Poacher
10 - Treecreeper
11 - May Morning Dew

Staat er compleet op, 20% pars mee gepost. Met zeer veel dank aan de originele poster.

“Muziek is kunst en kunst moet voor iedereen bereikbaar zijn, anders is het elitair.”


https://www.youtube.com/watch?v=f02RURfElFI&feature=emb_logo