Post Description

Supergroepen bieden meestal geen garantie op een superieure plaat. Atoms for Peace verzekert echter wel een grandioze luistertrip, waarvan Thom Yorke-fans in de elektronenwolken zullen zijn.

Thom Yorke speelt keyboard en gitaar en multitrackt en verknipt dat het een lieve lust is

In een supergroep bestaan geen leiders, wordt vaak geopperd. Door de muzikanten in kwestie natuurlijk: net alsof je moet geloven dat alle ego's bevroren werden toen de sterren samen in de studio doken. Dat huichelpraatje bespaart Atoms for Peace je alvast. Thom Yorke werpt zich hoorbaar en zichtbaar op tot de geestelijke dirigent van Atoms for Peace. Niet eens omdat de groepsnaam dat al aangeeft - de titel verscheen eerder als song op zijn soloplaat 'The Eraser' - maar ook tot aan het artwork van vaste handlanger Stanley Donwood toe, lijkt 'Amok' een nieuwe solotrip van Yorke. Gold 'Judge Jury and Executioner' trouwens voorheen niet ook als ondertitel van Radioheads 'Myxomatosis'?

Zelfs wanneer Flea in de ouverture 'Before Your Very Eyes...' in een spontane reflex aan de haal lijkt te willen gaan met je aandacht, door een tegendraadse baslijn - funk en flamenco in één! - uit zijn mouw te schudden, houdt Yorke direct weer de teugels stevig vast. Naast zijn huilende zang, die in reverb gedrenkt werd, neemt de Radiohead-frontman dan ook zo goed als alle keyboardpartijen en gitaren voor zijn rekening. Verder hoor je hem ook zijn stem multitracken, opknippen en uitrekken.

Toch hebben Yorkes trawanten meer in de pap te brokken dan je aanvankelijk vermoedt. Drummer Joey Waronker (zie ook Beck en R.E.M.) flirt vrijelijk met ritmes uit de jazz, funk tot bossanova, terwijl Nigel Godrich tekende voor de productie en de programming, en de Braziliaanse percussionist Mauro Refosco meegerukt werd door Flea na zijn sessiewerk op 'I'm With You' van Red Hot Chili Peppers.

Die groep brengt belangrijke nuances aan, waardoor deze 'Amok' een kleurrijker vervolg is op Yorkes askleurige soloplaat 'The Eraser'. De hectische arrangementen en experimentele aanpak wekken alleszins de indruk van gestroomlijnde jamsessies. Die vreemde combinaties hebben soms hetzelfde effect van splijtstoffen. Wanneer die instabiele atoomkernen gesplitst worden, komt energie vrij: dat verklaart allicht waarom de plaat vaak zelfs verrassend dansbaar klinkt.

Een vergelijk met de balsturige klassepaardjes uit de stal van Warp dringt zich dan weer op in 'Default'of 'Dropped', waar je langs het oeuvre van Squarepusher en Aphex Twin scheert.

"I couldn't care less... Such a mess... I know it's useless", steunt Thom Yorke in een troosteloos mantra tijdens 'Unless'. Geen idee wat zoveel apathie opwekte. Deze Amok kan alvast onmogelijk de aanleiding geweest zijn