Post Description

Zondag 16 augustus 2009

Hij is hier niet...

Alfred Muller is journalist in Jeruzalem, In deze weken leidt hij Arie van der Veer rond, ze bezoeken bijzondere plekken. Deze week gaan ze naar een plek waar Protestantse pelgrims komen, zingen, vieringen houden en God danken en aanbidden. Dat is de Graftuin, de plek waar volgens de overlevering Jezus door Jozef van Arimatea begraven is. Alfred toont Arie het uitzicht op Golgota, een rots die er uitziet als een schedel. Zou het werkelijk hier gebeurd zijn, de kruisiging van Jezus? In elk geval is het goed voor te stellen op deze plek. Ook het graf is in de tuin aanwezig, met op de deur de woorden: Hij is hier niet, want Hij is opgestaan. Jezus heeft de dood overwonnen! Arie praat er met Alfred over door, wat die opstanding betekent voor ons leven nu.

Ds. Arie van der Veer over deze uitzending:
Elke dag komen er honderden christenen. De Joodse gidsen hebben er niets mee. Maar christenen des te meer. 'Voor mij', zei iemand tegen mij, 'is de graftuin juist alles'.
In de graftuin in Jeruzalem kun je twee heel bijzondere plekken bezoeken. Allereerst de plek, die als Golgotha, schedelplaats, in de bijbel bekend staat. De heuvel, waar het kruis van Jezus stond. Onderaan de heuvel, waar het volk stond te kijken naar de gekruisigden, staan vandaag aan de dag autobussen geparkeerd. De heuvel, en daarom voor mij ook het kruis, staan nu midden in de wereld van elke dag. Overigens, de wereld buiten de oude stad en ook nu buiten de poorten van Jeruzalem.
Golgotha kun je zien vanuit de graftuin. Het graf zelf bevindt zich er midden in, onderaan de voet van de heuvel Golgotha. Of nu dit graf hét graf is, weet ik niet, maar het moet wel zo'n graf geweest zijn. Het is in een rots uitgehouwen. Het graf bestaat uit twee kamers. Voor het graf loopt een lange geul. Ooit kon daarin de enorme steen worden geplaatst. De steen, die overigens alleen met man en macht kon worden verplaatst.
Op de houten deur van het graf in de graftuin staat te lezen: 'He is risen. He is not here'. Het is een gedenkwaardige plek. Een prachtige plaats om met elkaar te overdenken dat Jezus is gekruisigd, gestorven en begraven, maar vooral ook dat Hij is opgestaan.
Elke keer als ik de graftuin bezoek, valt het mij op hoe de mensen onder de indruk zijn. Sommige hebben echt behoefte om zich even terug te trekken...
Waarom is deze graftuin zo bijzonder? Omdat hij zo gewoon is. Er staat geen enorme kerk. Er hangen geen walmende wierooklampen, Het graf van Jezus is de een 'gewoon' graf. Weliswaar een Oosters graf in een prachtige tuin. Maar het is een gewoon graf gebleven. Daarom is hij zo echt.
Kijk mee naar een samenkomst van een heleboel Nederlanders. Voor hen was dit bezoek een hoogtepunt van hun reis naar Israël.. Nogmaals, omdat het zo gewoon is.
Bijbelgedeelte: 2 Timoteüs 2:8-9


Zondag 23 augustus 2009

Leer mij die wet...

Ook de komende twee weken is ds. Arie van der Veer in Israel te zien, en is hij op bezoek bij rabbijn David Brodman. In het plaatsje Savyon vlakbij Tel Aviv heeft Brodman een 'Centrum voor joodse studies', waar schoolklassen naartoe komen om te leren over hun joodse achtergrond. 
Rabbijn Brodman leidt Arie van der Veer rond, geeft hem een kijkje in zijn synagoge (waar een schrijver is die een thorarol schrijft, uniek om te zien!) en een jongen zijn verzen leert voor zijn Bar Mitswa. We zien ook de schoolklas en de jesjiewe (voor oudere studenten). Ds. Arie van der Veer vraagt aan de rabbijn waarom hij zoveel van de wet houdt, en wát hij zo graag aan de kinderen wil doorgeven.

Ds Arie van der Veer over deze uitzending:
Toen ik de hal binnenkwam, kreeg ik het gevoel bij een jaarvergadering van de SGP beland te zijn. U weet hoe de kleur zwart daar is. Volgens mij had mijn grootvader maar één pak. Het bestond uit een zwart jasje en een streepjesbroek. Mijn opa was ouderling, voor 'eeuwig' ouderling. Hij is ook begraven in zijn zwarte pak.
En zwart pak is ook in het Joodse geloof een symbool. Maar daar gaat het nog verder. Ook jonge mannen lopen in het zwart. En, wat ook belangrijk is, altijd met hoed. En het zijn dure producten. Zulke pakken koop je niet bij C&A. De hoeden zijn kostbaar.
Wel 1000 euro vertelde een jonge rabbijn mij trots.
Ik bezocht met mijn vriend, rabbijn David Brodman, een jeshiva. Hij vond het leuk om het mij te laten zien. Zelf had hij er ook gestudeerd. Het was ook indrukwekkend. Want toen we vanuit de hal de trappen opgingen, kwamen we terecht in een enorme 'kerkzaal', een soort Bovenkerk uit Kampen. En overal zaten jonge mannen. Het was heel warm. De jassen waren uit. Zwart wit waren de kleuren van een alsmaar bewegende en pratende mensenmassa. Het waren er nogal wat: honderden jonge mannen.Kenmerkend voor alle jonge mannen in deze Joods jeshiva was, dat ze allemaal ongetrouwd waren.
David Brodman legde me uit dat al deze jonge mannen daar elke dag zijn om zich te verdiepen in de betekenis van de Torah. Ze doen dat twee aan twee. Op een beetje slaap na: dag en nacht.
Het zijn geen alledaagse beelden die we zondag vertonen. U krijgt unieke beelden te zien, Niet iedereen wandelt zomaar een jeshiva binnen.. Wij voerden leerzame gesprekken. David was even terug op de school waar ook hij vroeger geleerd had.
En ik leerde mee....overigens zonder zwart pak!
Bijbelgedeelte: Psalm 78: 1-4


Zondag 30 augustus 2009

Verberg het niet!

Ook deze week is ds. Arie van der Veer op bezoek bij rabbijn David Brodman, die hem heeft meegenomen naar een van de grootste jesjiewes in Israël. Een jesjiewe is een talmoedschool, een soort theologische opleiding waar studenten de wet van God bestuderen.
Het is uniek dat een Nederlandse protestantse dominee een kijkje mag nemen in het hart van deze orthodox-joodse opleiding! Rabbijn Brodman neemt hem mee en laat hem, samen met zijn zoon Samuel, zien wat 'lernen' is, wanneer twee studenten samen de talmoed (commentaren op de wet) bespreken.
Ook gaan ze in gesprek met de joodse studenten. Ds. Arie van der Veer vraagt waar het nu eigenlijk allemaal om gaat. Verbaasd kijken ze hem aan. "Da's is toch logisch, we willen trouwen, daar gaat het om. En dan staat toch in Gods wet: 'Geef het door aan je kinderen'."

Ds. Arie van der Veer over deze uitzending:
Een vast onderdeel van de eredienst op zondagmorgen was vroeger het voorlezen van de tien geboden. Vele gemeenten kennen deze gewoonte niet meer.
Ik ben er mee opgevoed. En als ik zondagmorgen dienst heb, lees ik deze beroemde woorden nog altijd voor.
Ik kan me voorstellen dat mensen er moeite mee hebben. Je bent zondagsmorgens nog maar nauwelijks wakker, en dan begint de dominee over alles wat je wel of niet moet doen. Ook al is het begin van de wetslezing juist niet zo: Ik ben de HERE uw God.... Ik vind dat altijd een geweldig begin.
Er zijn, denk ik, meerdere redenen waarom dat voorlezen van de wet bezig is te verdwijnen. Menigeen krijgt er een zwaarmoedig gevoel bij. En waar hij trouw gelezen wordt, wordt eerder gezucht dan gedanst! Joden overigens, dansen met de Torah. Zoiets is in onze kerken niet voor te stellen.
Waarom zuchten? Omdat bij ons vooral het accent ligt op het feit dat we het niet redden. Het lukt ons niet om de wet te houden. Vroeger zongen wij na het horen van de wet klagend in de kerk: 'Och of wij uw geboõn volbrachten, gena ,o hoogste majesteit'. De wet ontdekt je aan je tekortkomingen.
Hoe anders leeft de vrome Jood met de geboden van God. De Torah is hem alles. Het leven naar de wet is zijn vreugde. Ook al schiet hij tekort. Hij raakt er niet over uitgedacht.
We brachten een bezoek aan de synagoge van rabbijn David Brodman. Met grote liefde wordt daar de Torah bewaard. We waren er getuige van hoe zo'n Torahrol met grote eerbied wordt geschreven. Een jonge man las ons uit de Torahrol voor....
Dat de wet niet meer wordt voorgelezen in de kerken, vind ik jammer. Misschien dat we de wet een andere plaats zouden moeten geven. Vrome Joden zouden ons veel kunnen leren.
Bijbeltekst: Psalm 119: 97-98